Pardon

Ey aşk sever
Saklı kudretimde
Açığa alınan yalnızlığım
Kirli sakalında uzayan benim

Pardon, içimde bekletilen arzuma
Utanarak kendisinden öğrendiğim ayrılığım

Aşkın yanlış götürüsünden kalma
Laf etmişliği vardır sevdanın
Bir tek sırra dünyayı basmak gibi
Her şeyimi kimsenin hiçbir şeysizliğine katıp gitti
İfade etmeyecek birkaç şeyle
Ayrılığa göç tohumu döküldü seyyahın günlüğünden

Pardon, içimde yığılan arzuma
Kaldıracağım çatısı kırık yalnızlığımı
Bu ayrılık benim olduğumdan kelli
Kalsın aramızda kerre zulmün
Dilini bilsen ayrılığın bu nefretin adını sormazdın


Gülümseyişinde, yorgun kervanların
Kalın bıyıklı adamların sabrını duyumsuyorum
Güne uzayan bakışlarında
Tütün kokan kaçakçıların hasretini

Yüzünde biten otları görüyorum
Yolun kıyısında tutunmaya çalışan
Mavi rengine vurgun bozkır iklimini

Pardon, içimde biriken arzuma
Yüreğin burkulması sözün tükenmesi demek
Gidecek, saklanacak hiçbir yerim yok

Pardon hayatına tutunduğum için
Neylersin
İnsan kendini bir tek aşkta tanımaz


CAnan Al(Nehir Amara)

Berfinbahar dergisi Aralık ayı 2010

Anafor

Sevmek, yalnızlık olmasa
Ne çok sevilirsin sevgili

Bir sığınak bulsam
Ardından getirdiğim uzaklıkları
Biriktirsem
Çoğalır, kalabalıklaşırım
Belki biterim de
Belki umutsuz
Suskun
Sırrına bassam acıyan özümün

Hafif bir esintiye gömülsem
Islansam, yarı uyanık bir uykudan
Dudaklarına inen iniltilerinde
Öpsem suskunluğunu

Bir eğrilik yapışsa boynuma
İçime firar etsen
Hayat teknesinden ölümü (k)aldırıp

Adı, değişse eski bir törenin
Umut koysak örneğin
Ya da aşk
Arayıp dursa mirasını Tanrı
Terk edilmiş bir güneş
Arınırken günahlardan
Ahir zamandan kalma dudakların
Kadim topraklarıma değse
Avuç avuç içsen bağrımdan
Bir hal gelse başımıza sevişmekten
Düşsek yeniden, yeniden düşsek

Bayram giysilerine soyunsa tenim
İçimdeki yalnız çocuğu yırtıp alsan
Akşamlara, çektiğim nefese seğirse gülüşlerin
Sevmek, yalnızlık olmasa
Ne çok sevilirsin sevgili


Ferit Öncü Anısına

Berfinbahar Dergisi 2010

Canan Al(Nehir Amara)